Rozdział XVII - Nadchodzące Kłopoty

Lily zgrabnie wspięła się na drzewo w głębi Zakazanego Lasu i bezszelestnie wyjęła z zza szaty swoją różdżkę. Nie mogła co prawda użyć magii, aby rozświetlić otoczenie, ale wolała mieć ją pod ręką, aby móc się bronić.

Po niecałych pięciu minutach oczekiwania, jej towarzysz pojawił się obok, z godnym podziwu refleksem łapiąc rzucone w jego stronę zawiniątko.

- Przyniosłaś mi ciastka? - szepnął zaczepnie, ale Lily zignorowała ton i jedynie wzruszyła ramionami:

- Są naprawdę dobre - mruknęła z uśmiechem. - No dalej, spróbuj.

Chłopak wykrzywił się zabawnie, po czym włożył jedno z ciastek do ust, aby zaraz potem wydać z siebie pomruk aprobaty.

- Doskonałe - rzucił w końcu, także się uśmiechając. - Co dzisiaj robi nasza czwórka wspaniałych, że w końcu możemy się spotkać?

- Baśniowa tajemnica - Lily rzuciła konspiracyjnym tonem. - Już wszystko wiem... Noc taka jak ta, treningi Qudditcha, urodziny któregoś z nich i impreza. Wtedy kompletnie się nie orientują - podsumowała po chwili i zmarszczyła brwi. - I całe szczęście, bo, Merlinie, twój brat by mnie zabił, naprawdę.

- Czyżby? - Regulus uniósł jedną brew i oparł się wygodniej o pień drzewa.

- Mhm. Ostatnio mnie o ciebie pytał, chociaż nie mam pojęcia z jakiego powodu. Byłam pewna, że już wie - ostatnio zdaje się wiedzieć zbyt wiele rzeczy. Ale uwierzył, gdy skłamałam...

Chłopak wydał z siebie niezobowiązujący pomruk.

- Ale to nieważne - dodała szybko dziewczyna. - Mów, co u ciebie. Dostałeś już jakieś informacje?

- Inicjacja ma się odbyć w wakacje - stwierdził Black gniewnie, a oczy Lily rozszerzyły się. - Nie tylko moja. Syriusza, także chcą.

- Merlinie - szepnęła przerażona, a po plecach przeszedł jej niekontrolowany dreszcz. - Dlaczego? On dosyć jawnie przedstawia swoje przekonania.

Regulus zamyślił się na chwilę, po czym westchnął ciężko:

- Nie wiem - powiedział ostrożnie, wpatrując się uważnie w przecinające noc światło pełni księżyca. - Wydaje mi się, że... Wydaje mi się, że uważają, że wtedy będzie ich. Mówiłem ci kiedyś... I to cholernie aktualna sprawa: to droga bez powrotu. Jeżeli już dołączysz, to cóż, alternatywą dla nie wykonywania rozkazów jest śmierć.

Lily zamrugała szybko, a pod powiekami poczuła wilgoć. Serce zaczęło jej mocno bić, a niewygodna gula zatkała gardło. Wytarła spocone nagle ręce o spódnice i poruszyła się nerwowo. Nie mogła się teraz rozkleić, ale wezbrało się w niej tak mocne współczucie i żal, że nie wiedziała jak opanować tak ogromne emocje.

Po chwili gwałtownie przysunęła się do Ślizgona i przytuliła go z całych sił, ograniczając zakres jego ruchów, blokując mu ręce i nie dając się poruszyć:

- Tak mi przykro. Merlinie, Regulus, tak bardzo mi przykro - mamrotała gorączkowo, a palące łzy skapywały z jej policzków. - Chciałabym ci pomóc. Nie wiem co mogłabym zrobić. - Po chwili ciężko już było rozpoznać poszczególne słowa i tylko urywki wypowiedzi docierały do jego uszu.

- Ty płaczesz? - zapytał nagle Black, zaskoczony tym co sobie uświadomił, przerywając potok słów, ale w odpowiedzi natychmiast dostał gwałtowne zaprzeczenie. Powoli wyswobodził się z uścisku dziewczyny, uwalniając ręce, po czym przyciągnął Lily z powrotem do siebie, już niemal nie pozostawiając między nimi wolnej przestrzeni. Powoli oparł brodę na jej głowie, szeptając pocieszające słowa i jak nigdy, pozwolił, aby zalała go fala wdzięczności za to, że ktoś aż tak się o niego martwi.

Kilkanaście minut zajęło dziewczynie uspokojenie się. Cichy szloch ustał, a jej oddech w końcu się wyrównał.

- Przepraszam - mruknęła po chwili w jego ramię, a słowa zostały ztłumione przez materiał szaty. - Merlinie, przepraszam, to okropne, że mówisz mi coś takiego, a w odpowiedzi potrafię zafundować ci jedynie histerię - dodała, odchylając głowę, ale nie odsuwając się nawet o minimetr. - Rozklejam się ostatnio cały czas, już nad tym nie panuje.

- Lily, nie przejmuj się, nic się nie stało. Nie powinienem mówić ci tego tak dosadnie.

- Nie, nie, nie. Chcę, abyś mógł mi mówić. Dosadnie czy nie. Chcę, abyś to robił. Głupia jestem z tymi swoimi wybuchami, nie zwracaj na to uwagi.

Chłopak zachichotał szybko:

- Jasne - stwierdził tylko, wywracając oczami, mimo, że dziewczyna nie mogła tego zobaczyć. W tej samej chwili ciszę przerwało ogłuszające wycie i odgłosy szamotaniny. - Uwielbiam ten las...

・°☆.

- Szaleństwo - sapnął James, wycierając pot z czoła. Po chwili kichnął w rękaw szaty i wzdrygnął się.

- Było wyśmienicie - dodał podekscytowany Peter, a na twarz Syriusza wpłynął łobuzerski uśmiech:

- Chyba nigdy nie wracaliśmy tak późno - stwierdził obserwując powalający w swym wyglądzie wschód słońca.

Chłopcy w ciszy przytaknęli mu, kiwając głowami.

Ich wyprawy z miesiąca na miesiąc stawały się coraz bardziej fascynujące, coraz bardziej zorganizowane, coraz bardziej szalone. I zbliżały ich do siebie, jak nic innego wcześniej.

- Czas wracać - szepnął James, szukając mapy, którą zlokalizował dopiero po kilku sekundach. - Uroczyście przysięgam, że knuję coś niedobrego.

Szybko przebiegł wzrokiem po najbliższym im obszarze i tylko wyjątkowe szczęście sprawiło, że Lily dosłownie pięć minut wcześniej zdążyła wrócić z Zakazanego Lasu i położyć się do łóżka.

・°☆.

- Jesteś nieprzytomna - rzucił Paul z pretensją w głosie.

Lily nawet nie miała siły, aby zareagować na tę zaczepkę - pokiwała jedynie głową. Rzeczywiście była nieprzytomna. Wczoraj zdecydowanie przesadziła. Nie powinna wracać tak późno.

- Już nie przeszkadza ci, że się nie widujemy?

Nie.

Miała wrażenie, że Paul mógłby nawet teraz z nią zerwać i nie doczekałby się żadnej reakcji. Czuła się zbyt obojętna na całość wydarzeń, które miały miejsce dookoła. Potrzebowała snu. Dużo, naprawdę dużo snu.

Na śniadanie w ogóle nie dotarła, na pierwszą lekcje spóźniła się ponad dwadzieścia minut, a na dodatek zauważyła, że Regulus ewidentnie postanowił odpuścić sobie dzisiejszy dzień.

Odsypia, przebiegły drań.

- Znajdź mnie, jak będziesz w końcu chciała się zobaczyć - westchnął w końcu chłopak i oddalił się ku stołowy swojego domu nie czekając na odpowiedź.

Lily w duchu ucieszyła się niezmiernie z takiego obrotu sprawy - w końcu nikt nie będzie do niej mówił i wymagał reakcji. Przeliczyła się niestety, widząc, że siadają obok niej, tylko trochę mniej nieprzytomni, Huncwoci.

Z zafascynowaniem spojrzała na dzbanek, który James ze sobą przyniósł:

- Kawy? - zapytał, widząc intensywny wzrok dziewczyny i od razu sięgając po jej kufel, bez skrupułów wypełniając go prawie w całości.

- Uwielbiam cię - szepnęła ta, a James uśmiechnął się rozbawiony.

- Co robiłaś w nocy, że ledwo teraz siedzisz? - spytał Syriusz podejrzliwie, automatycznie rejestrując przy okazji całodzienną nieobecność swojego brata.

Lily poderwała głowę, gotowa odpowiedzieć, ale żadna wymówka, jak na złość nie mogła przyjść jej do głowy.

- Hm? - ponaglił Potter, wbijając w dziewczynę natarczywe spojrzenie, mrugając szybko oczami, w marnej próbie rozbudzenia się. - Ostatnio często tak znikasz Lils.

- Nigdzie nie zniknęłam, po prostu miałam ciężką noc, nie mogłam usnąć - westchnęła zirytowana faktem, że ostatnio przed każdym musiała się tłumaczyć. - To pewnie ta pełnia - dodała szybko, zaskoczona spojrzeniem, które chłopcy ze sobą wymienili. - A wy co robiliście? I gdzie zgubiliście resztę waszej bandy?

Na to pytanie Huncwoci nie znaleźli odpowiedzi.

Księżyc, pełnia, Baśniowa Tajemnica, nocne wycieczki.

Gdyby nie fakt, że to niemożliwe, Lily pomyślałaby, że ta czwórka Gryfonów co miesiąc zmienia się w wilkołaki.

・°☆.

Prawda to cudowna i straszliwa rzecz, więc trzeba się z nią obchodzić ostrożnie.

Joanne Kathleen Rowling – Baśnie Barda Beedle'a

・°☆.

Od autorki: jeżeli przeczytałeś/aś właśnie kolejną część powieści i masz ochotę na więcej - proszę Cię o komentarz, gwiazdkę, telegram, albo jakikolwiek znak życia, aby wiedziała, że mam dla kogo tworzyć!